Wie heeft er woorden nodig …

Waarom ze het 10 minutengesprekken blijven noemen weet ik werkelijk niet, maar ik heb het nog nooit gered om na 10 minuten weer buiten te staan

Martijns 2e rapport was niet heel veel anders dan zijn eerste. Er zijn wel wat verschuivingen geweest; het ene vak iets omhoog, het andere iets gezakt. Per saldo was er een kleine vooruitgang te zien. Helaas was de stijging te gering om uit de "gevarenzone" te komen. Als hij bij het eindrapport gelijke cijfers laat zien, zal hij volgend jaar op een ander niveau gaan acteren. Bij de docenten is er sprake van "mixed feelings"; een groep denkt dat hij voldoende inzet toont en dat ook de intelligentie voldoende is om op de HAVO te blijven. Er is echter ook een groep docenten die hieraan twijfelt. Het is aan Martijn om in de laatste periode van het jaar te laten zien of hij dit niveau aankan.

Feit is overigens wel dat hij voor het nieuwe rapport tot nu toe alleen nog maar mooie cijfers heeft gehaald

Robin is in de klas geobserveerd door een ambulant begeleidster van het REC. Het verslag dat zij me stuurde was niet wereldschokkend; erg herkenbaar. Maar de opmerking van de leerkracht dat het die bewuste middag goed was gegaan, bracht me redelijk van mijn stuk. Het verslag stond namelijk vol met opmerkingen als "Robin loopt door de klas", "Robin komt niet tot werken", "Robin is onrustig in zijn gedrag". Als dat een goede middag is, hoe gaat het dan als het een slechte middag is? …

Afgelopen dinsdag vond het gesprek nav deze observatie plaats met de ambulant begeleidster en de leerkracht van Robin. We zaten gelukkig alle 3 op 1 lijn, waardoor het gemakkelijk was om afspraken te maken. Deze luiden als volgt:
* Robin gaat deelnemen aan de faalangstreductietraining die eerdaags gaat starten.
* Robin krijgt een wiebelkussen en een stressballetje om zijn lichamelijke onrust in te palmen.
* Robin krijgt blokschrift aangeleerd omdat zijn normale handschrift volstrekt onleesbaar is.
* In juni hebben we weer een overleg om te kijken wat dit alles heeft opgeleverd. Afhankelijk van de resultaten gaan we al dan niet een rugzakje aanvragen.

Martijns PGB-indicatie liep tot 31 maart jl. Tijd dus voor een herindicatie. Die had ik al een aantal weken geleden aangevraagd, maar door wat miscommunicatie (o.a. een telefoonnummer dat niet goed was doorgegeven) vond het pas vandaag plaats.

Ik werd gebeld door een dame die werkt bij BJZ en 35 minuten later legden we de telefoon weer neer. Even later had ik het verslag al in mijn mailbox. De dame stelde voor een herindicatie gelijk aan die van de oorspronkelijke indicatie (ik had zelf aagegeven dat een verhoging niet nodig is) en om die indicatie voor 2 jaar af te geven. Nu is het nog even afwachten wat de gedragswetenschapper doet, maar als die accoord gaat met het advies van de dame die ik aan de telefoon had, zijn we heerlijk voor 2 jaar klaar.

Het enige wat nog nodig is is een nieuw onderzoek waarin aangegeven wordt dat Martijn ADHD heeft. Dat lijkt me niet het moeilijkste

… terwijl je andere plannen maakt.

Vandaag was weer eens zo’n dag waarop mijn lijfspreuk volledig uitkwam. We hebben vanmorgen 1een brunch gehad met mijn familie; heel gezellig. Na afloop zijn mijn broer en schoonzus met kinderen nog even hier geweest en toen ze om 3 uur weggingen had ik het idee om de resterende was weg te strijken en dan nog even lekker te niksen. Tja; de was is weggestreken. Tot zover klopte mijn "planning", maar daarna liep het toch xe9cht hxe9xe9l anders.

Martijn en Robin waren buiten aan het fietsen toen ik Robin ineens heel hard hoorde gillen. Hij huilt zelden, dus mijn alarmbellen gingen af. Ik liep hem tegemoet en toen zag ik dat hij flink bloedde. Het bleek dat hij tegen een auto aangereden was tijdens het fietsen. Gelukkig had de automobilist hem gezien en was hij gestopt waardoor de klap meeviel. Het zag er evengoed wel naar uit en omdat elke beweging met zijn middelvinger hem zeer deed, heb ik toch de doktersdienst gebeld waar ze me direct naar de SEH doorverwezen. Ze hebben foto’s gemaakt en het was gelukkig niet gebroken. Ze hebben zijn vinger gespalkt met zijn wijsvinger, waardoor het er nu erg "stoer" uitziet. Het doet hem flink zeer en als het morgen nog klopt moet hij met een mitella naar school. Al met al waren we bijna 2,5 uur verder voordat we weer thuis waren (weliswaar met chinees eten wat we maar even gehaald hebben.

Berichtte ik eerder dat Robin al op 9 april bij de Meerkanten terecht kon, kreeg ik gisteren een brief dat de afspraak verzet is naar de 23e

Danixebl zou gisteren 5 km. lopen bij de Driedorpenloop in ons eigen dorp, maar hij besloot er 10 km. van te maken. Of het niets is! Hij had zich als doel gesteld om hem binnen een uur te lopen. Hij deed er 1 uur en 18 seconden over. Prachtig dus, maar meneer was niet tevreden omdat hij zijn doel niet had gehaald

En in dit licht heeft mijn televisie bedacht dat het best een leuke verandering is als er geen beeld meer zichtbaar is …

… en komt nooit meer terug. Gelukkig niet zeg ik vandaag hardop; wat een dag!

Vorige week heb ik een migraine-aanval van 5 dagen gehad. Een heftige dus en dat betekent nog zeker een week "naweexebn". Oftewel: ik kan minder hebben momenteel. Dus toen mijn (examen-)leerlingen zich gedroegen als regelrechte brugklassers schoot ik flink uit mijn slof. Ik was ze zo verschrikkelijk zat. Dit gedrag gecombineerd met de uitslagen van de 2e tentamenperiode … het klopte allemaal even niet.

Ik was nog op school toen ik gebeld werd met het vriendelijke, doch dringende verzoek om na schooltijd even met de juf van Robin te komen praten. Ze bellen niet zomaar, dus ik heb mijn vergadering afgezegd en ben naar de basisschool gereden. Gelukkig heb ik een leidinggevende die me op zulke momenten geen strobreed in de weg legt.

Daar aangekomen bleek dat het ernstig misgelopen was vanmorgen met mijn smurfje. Hij is zo boos geworden dat de juf bang was voor de veiligheid binnen de groep en hem buiten de groep wilde plaatsen op zijn time-out-plekje. Hij was echter niet voor rede vatbaar en om een lang verhaal kort te maken lukte het de leerkracht uit groep 8 om hem uit de klas te halen nadat het 2 juffen eerder (fysiek) niet gelukt was Natuurlijk kan dit niet en is dit gedrag niet goed te praten.

We (directeur, groepsleerkracht en ik) hebben uitgebreid gesproken over de achtergronden van dit gedrag. Hij is onderzocht vorig jaar, staat weer ingeschreven bij de Meerkanten, wordt gepest en zit al met al niet goed in zijn vel. Verklaringen zijn er dus zeker wel. Volgens de groepsleerkracht loopt hij ook tegen zijn coginitieve onvermogens aan (dat betwijfel ik een beetje, maar okxe9 … het is haar beeld).

Hoe dan ook; de situatie is zorgelijk … erg zorgelijk. Gelukkig kwam vandaag de brief van de Meerkanten binnen waarin staat dat Robin in aanmeking komt voor een verkorte intake en kan hij vrijdag 9 april terecht voor het eerste gesprek.

Vanavond (als "toetje") viel tijdens de ledenvergadering van de atletiekvereniging waarvan ik in het bestuur zit, een goede kennis van mij flauw. Ze trok dermate slecht bij dat ze uiteindelijk met een ambulance naar het ziekenhuis is gebracht

Kortom: een dag om snel te vergeten! Hij is formeel al om zie ik … als ik wakker wordt start voor mij de nieuwe dag xe9cht

Het was alweer 9 maanden geleden dat Lisanne een medicatiecontrole had. Vandaag mocht ze weer Ze is in de tijd tussen de vorige controle en nu 3 cm. gegroeid, ook in gewicht wat aangekomen xe9n de bloeddruk was goed. Allemaal prima in orde dus.

We hebben gesproken over het feit dat de concentratie volgend schooljaar langer nodig zal zijn dan tot half 4 (de tijd waarop haar medicatie nu uitgewerkt is). Daarom en vanwege de groei van mijn dametje hebben we besloten de medicatie te verhogen. Ze zat nog vrij laag in de medicatie, dus er was ruimte.

Er is ook gekeken naar de soort medicatie. Ze gebruikt nu ritalin 3 keer daags (wordt 4 keer daags), maar er zijn ook medicijnen die ze maar 1 keer per dag hoeft te slikken. Op het voortgezet onderwijs heeft dat natuurlijk voordelen. Ze wil er zelf echter niet aan; ze houdt het liever bij het vertrouwde. Dat betekent wel dat ze de medicijnen straks ook op school moet nemen, we moeten nog even zoeken naar de juiste manier om dat te doen.

In september hoeft ze pas weer terug te komen.

Aangezien Lisanne in groep 8 zit en de uitslag van de CITO eindtoets binnen is, stond het adviesgesprek voor het vervolgonderwijs voor de deur. Normaliter is dat een gesprek met de leerkracht, ouders en het kind zelf, maar omdat Lisanne een rugzakje heeft, waren ook de ambulant begeleidster en de clusterleerkracht bij het gesprek betrokken. Zelf had ik een vriendin meegenomen om me bij te staan; er komt soms zoveel op je af tijdens zo’n gesprek.

De uitslag van de CITO-eindtoets was niet goed; er werd duidelijk meer van haar verwacht. Maar goed; het zat er dus kennelijk niet in. Natuurlijk is deze score slechts een onderdeel van het geheel op basis waarvan een besluit genomen wordt, maar Lisanne maakte zich toch wel wat zorgen.

Gelukkig bleek al snel dat we eigenlijk allemaal op dezelfde lijn zaten. Lisanne krijgt als basisschooladvies traject 3 mee (VMBO-TL dus, vergelijkbaar met de vroegere MAVO voor degenen die niet zo thuis zijn in de huidige trajecten ). Ik denk dat het goed voor haar is. Qua intelligentie zou ze wellicht meer kunnen, maar er komt zoveel meer kijken bij de overstap naar het voortgezet onderwijs, dat een stukje rust ook goed voor haar is. Mocht er xe9cht meer inzitten, kan ze altijd nog opstromen.

Ze heeft verder het geluk dat haar rugzakje nog doorloopt en dat ze dus komend jaar ook nog gewoon gebruik kan maken van extra begeleidingsfaciliteiten. Toen we het hadden over studiebegeleiding gaf ze zelf aan dat ze het eerst heel graag zonder wil doen. We hebben afgesproken dat ze een maand mag proberen zonder huiswerkinstituut of andersoortige begeleiding. Gaat dat goed; prima! Ga zo door. Lukt het niet, gaan we zien wat de beste manier is om haar te helpen.

Al met al neemt het spanning weg nu ze weet waar ze terecht gaat komen.